Gdy mur Cię dzieli i brak jest słońca, choć słychać głosy, ślepcem jesteś Pędzisz co sił, nie widać końca po latach docierasz i ślepcem jesteś. Glosy tworzą obrazy, zarysy niepoznanego. Piękno pełne skazy, już nie poznasz tego. Mur lukrowany, posłodzone niebo smaku dodawały, teraz wszystko zbledło. Gdy Ty świeciłeś jasno, Twe słonce czasem gasło. Już nie poznasz tego, chociaż będzie jasno. I ból przeszywający, tych wspomnień niepoznanych jak grot złamanej strzały, tych głosów osładzanych. Tkwi w pamięci szarej, przez miłość napędzany. Choć słońce dalej świeci, to pamięć mrok przeszywa, Tort najsłodszy w smaku także gorzki bywa.