Odcisk stopy w betonie przywodzi na myśl początki świata:
czas, w którym nawet nieznaczne działanie przechodziło do
historii. Może dlatego, że w świeżości wszelkich zdarzeń nie
mogło być mowy o nieznaczności. Skojarzenie jest jeszcze
silniejsze, jeśli stopa nie jest ludzka: znak, że nawet beztroska
instynktu z łatwością utrwalała się w dziele rozumu. Śladowa
skamieniałość niedawnej epoki - możliwość jednoczesnego
uczestnictwa we "wtedy" i "teraz" - rzadka świadomość faktu,
że pamięć ludzka obca jest pamięci świata. A przy tym wiedza -
ni krusząca dogmat, ni krzepiąca wiarę - że co poczęte z tej
wczesnej fascynacji i rzeźwości, to równie podatne na życie i
śmierć, to równie spontaniczne co ulotne, nim zasklepi je w
trwaniu następstwo sezonów. Ty, co stoisz na straży - pozwól
mi otwierać stare bramy, rozrywać dawne pieczęcie, w głębi
opoki rozniecić płomień niezłomny oraz sprężysty: wieczność
skłonioną ku chwili.

2 marca 2009