tylko proste obrazy przesuwają się szybko, po krótkiej pętli
stąd wszędzie blisko, a nikt nie wie, którędy.
zamknęli tunel do miasta.

zostałam zanurzona
zanurzona na później w czerwonych cegłach,
w pustych poczekalniach. po pachy.
miejsca nie przerosną mnie, jak włosy lub paznokcie.

megafon milczy - spowiedź skończona.
pociąg nie wie, tylko jedzie, przeczuwa.
porządek rzeczy to skąd - dokąd,
a czas zapyta - którędy.

zabili okna. zresztą
zabijano już wszystko - poza czasem,
zabijano deskami.

nie zatrzymam więcej obrazu
i obraz mnie nie zatrzyma - stanę obok.
tylko szybkie obrazy - nie sięgają za wysoko, za nisko.