Życie jest piękne.

Może nie zawsze usłane różami,
ale za to twoje własne,
jedyne w swoim rodzaju,
n i e p o w t a r z a l n e
(a przynajmniej tak ci się od czasu do czasu
wydaje).

To właśnie ono
daje ci lekcje życia tu, na ziemi.
Czasami cię rozpieszcza,
łasi się do ciebie,
mrucząc z zadowolenia
czeka, żebyś i ty je pogłaskał.

Bywa, że odwraca się od ciebie,
jakby mu na tobie nie zależało,
albo ty odwracasz się do niego plecami
skrzywdzony, śmiertelnie obrażony
(a przynajmniej tak ci się od czasu do czasu
wydaje).

Nie możesz zasnąć,
liczysz barany,
albo rozmyślasz gorzko
o tym własnym
jedynym i n i e p o w t a r z a l n y m,
właśnie teraz nie usłanym różami.

W końcu ześlizgujesz się w sen,
by rano urodzić się na nowo
z nową ciekawością,
z nową rozpaczą,
z nowym zachwytem,
z nowym uświadomieniem sobie,
że życie j e s t piękne
i że nie samemu,
a tylko we dwoje

łatwiej je będzie znieść.