Przez przepojone ludzkim lękiem
Autostrady dusz, płynie przedwieczny sen
I nie jedna wypalona ludzka postać patrzy wilkiem
głodnych oczu, dalekich od spełnienia


Stoję w środku wiru
Gwiezdny pył pieści opuszki mych palców
Stoję w środku zdarzeń
A leniwe chwile ciągną się jak krówki


Muszę przymknąć oczy gdyż szepczesz zefirem
Piasek, piasek tylko słyszę
Poczekaj pozbieram
Poczekaj policzę
Wszystkie te ziarenka
Wszystkie pół-znaczenia
By nie było więcej
Swarów i niedomówienia