gdy niknie twe światło nadchodzę spragniona
wabiona przez blaski zachodu krwawiące
i spijam dnia rosę, twój wdycham aromat
uciekam przed myślą, nie dla mnie jest słońce

a księżyc przyjaciel pociesza jak umie
że wszystko przed nami i zdarzyć się może
że w serc swoich bicie nareszcie wsłuchani
zjednamy dla siebie choć góry i morze

przechadzam się cicho wśród snów marząc o tym
byś nastał, by ujrzeć choć blask twój z powrotem


umykasz codziennie mym blaskiem spłoszona
zaledwie rozświetlę osłonę tajemnic
zostaje twa rosa, twój, nocy aromat
uciekam przed myślą, nie dla mnie jest księżyc

i słońcem zaślepiam tą prawdę codziennie
że to niemożliwe, że pragnę daremnie
dnia z nocą nic nigdy połączyć nie może
że dzieli nas więcej niż góry i morze

lecz brodzę przez światła, bez tchu marząc o tym
byś przyszła, by ujrzeć choć cień twój z powrotem