***
czasem rzeczywistość wielka i ciężka
przychodzi mgłą jak
szalem jedwabnym okryta

zagląda pod powieki
budząc nas ze snów niewyśnionych
z szafy wyrzuca fotografie wcale nie żółte
bo kolorowe jeszcze swą niedawnością

w kątach pełnych kurzu zapomnianego
zbiera łzy jak kryształ
rozbite o ziemię rozpaczy

potem odchodzi
na słowach modlitwy człowieka wielkiego
by cały ten świat i kawałek nieba
mieć w swej tylko dłoni