czy słyszysz płomienie? ja nic nie słyszę
choć szmer bezlitosny przerywa wciąż ciszę
to dom nasz jest w ogniu, to nasz dom płonie!
ja siedzę w fotelu jak w kwiatu koronie

przystrojony heksametrem pięknie
żal dupę ściska, aż pęknie

czy słyszysz kamienie, co tłuką w szyby?
zamartwiam się wszakże co byłoby gdyby
co będzie jak będzie co były gdy było
jak pięknie inaczej, jak świetnie się żyło

piękność budzi nienawiść, wiadomo powszechnie
piękny jest dobry jak zdechnie

mój boże, tu idą, szeregiem dość zwartym!
cicho tam, przejmować się będziem schematem utartym?
króluję domostwu z parteru, gdzie serce
zostawiam, w nie powbijane szczerbce

wokół mych murów niesmak, zgorszenie
choć brzydkie to wady, to w cenie.