Powoli przesiąkam tym lodowatym bezruchem
I staram się łowić szczątki emocji
śpiących gdzieś nade mną, obok mnie

Może wciąż łączy nas telepatyczna więź
Coś słodszego nić pierwsze owoce
zbliżającego się małym krokami lata

Pamiętasz, jak udawałem zmarłego
leżąć gdzieś w kwitnącym polu
pośród wysokiej, złotej kukurydzy?
Wciąż tak się martwisz?

Wciąż chciałbym smakować Cię
tak jak robią to bezbronne owady
w moim zadomowym, cichym sadzie
tak delikatnie, bez pośpiechu

Wciąż gdy czujesz ciepłe muśnięcie na karku
czy wiesz, że to letni wiaterek
przynosi moją kłującą tęsknotę?

I chociaż to moja jest jesień
Chociaż wypaliłem się kilka niedziel temu
Myślę, że wciąż słyszysz stukot serca
przykrytego odrobiną zbitej ziemi

Wciąż spadasz na mnie jako kropla deszczu.