odpowiedź

zawieszona jak dżin
na falach eteru
mówisz nie spełniam życzeń
jestem
klawiatura wzdycha głucho
bliżej niż układ planet
roztaczam swój pierścień
po ramionach przebiega dreszcz
spieszę się
nóż krwawi

tuż tuż
zawodzi głośnik
daleko
choć nigdy bliżej
tak

enter



z dala

opuszczone sztolnie
gorzko jak czekolada
gryzą podniebienie

nikt nie płacze
gdy odchodzą wspomnienia
hałda jak garb
tego co było
kapsuła czasu
w której
oboje opowiadamy sobie
jak będzie
gdy uratujemy świat
poezją

papieros kopci
błądzimy
na jego siwym
szlaku

wprost do góry



mgła

gęsto zapadamy się między słowami
różne adresy
które wiodą do nikąd
nic nie znaczące nazwy
jesień która gnije
by za chwilę zasnąć
cała naręcz promieni zetlałego słońca
niepotrzebna jak pewność
nowego poranka
nic nie zatrzyma znaczeń
perlistego łańcucha
dialogu

patrz tak właśnie wyglądam
nigdy nie będę inny
innego wyjścia nie ma



new better world

w fabryce tanich butów
popłoch
starszy pan który żegna pociągi
czerwonym jak zachód słońca
lizakiem
zachłysnął się

już się nie waha
nie traktuje tego dorywczo
już nie ma chwili
która nie dotyka ciebie
stare wiedźmy i tak wiedzą lepiej
kiedy zgrzytnie klucz
rozpadniemy się na skrawki
zapomniane przez wszystkich
amplituda w
normie

witaj w nowym
lepszym
świecie



bryk

streścić rzeczy nienamacalne
zaparzyć
jak herbatę
potem wróżyć z fusów
i rzucić cudze losy
albo grać w klasy
to już umiemy
stawiam na to że nad ranem
znajdę rdzę na brzegu kubka
jak odcisk ust
znak
że tu byłaś



lunatycy part two

teraz już wiesz
że poezja nikogo nie zbawi
chłodny grzebień nad ranem
powie ci o samotności
więcej niż wiersz
który przyda się
by rozpalić
w środku



fahrenheit 451

starzy indianie powiadają że
gdy płoną grzbiety
płacze las
rany jak tatuaże wżerają się w papier
krwawi kora
czarnym drukiem malują skórę
to wszystko można potem
wyczytać w ich twarzach
na wojennej ścieżce
nie przebiera się
w słowach

nikt się nie dziwi
że teraz
zamknięto ich
w rezerwatach
skojarzeń
stawiają tam pierwsze kroki
i uczą jak zapomnieć
być sobą