Siądź,
jako śród niebios,
przy ciemnym barze.
Znikające śród dymu
twarzy kolaże.
Barman co stare
kieliszki przeciera,
różne postaci,
maski ubiera.
Ukojenie jako
woda święcona,
w kieliszkach wódka
z grzechem zmącona
i cisza martwa
i dymy puszczają,
wszystkie twarze
z mgłą zanikają.
a ty siedź,
jako śród niebios,
gdzie już nic nie ma
barmana już nie ma
i baru nie ma.