Załomy fal w nieładzie stoją,
jak nieruchomej abstrakcji twór.
Ostre krawędzie horyzont kroją,
to zima wzniosła lodowy mur.

Morze zastygło, zamarło w ruchu,
odbija tylko słoneczny blask.
Śniegowe zaspy, pierzyny z puchu,
Witają świt, żegnają brzask.

I ten krajobraz księżycowy
lub jak z bieguna żywcem wzięty,
mrozu rzeźbiony dłutem lodowym,
trwa niezachwiany, zimą zaklęty...