Niebo się zmienia
W zieleniach szmaragdu
W odcieniach rubinu
Zamyka horyzont
Ostatniej z wędrówek


Niebo dziś gaśnie
Wyraźnie się wtapia w niemoc szarej pustki
Wychyla leniwie się zza granic marzeń
I śmieje się ostatni raz twarz dłonią skrywszy
Najniższy ceniąc zachwyt
Ślad łapy najlichszy


Wije się czerwienią nieba ciemna niemoc,
I w złotej się czarze ze śmiercią przeplata
Wizjer wszego świata
Zapłata za niebyt
Za czasu kresowość


Niebo pragnie wciąż, lecz i niebu koniec
Pisany nad światy, gdzie można zapobiec
Arkadii zamieszkom i Ariadny ściegom,
Witym snom co wiedzą jak wygląda błękit
Palony w podzięki zabobonnych iskier
Wymysłem jest niebo
Lecz mi go potrzeba


Zanim więc w otchłani, twa magia zatonie,
Ostatni jej strażnik, z tobą pójdę w koniec.