Mieszkam sobie na śmietniku,
pomiędzy uczuciami dobra,
zepsutym chlebem, zatęchłą szynką

Mieszkam sobie na śmietniku,
pomiędzy kolorami spokoju,
bezinteresownym uśmiechem, dużą colą,
z dziurą w sercu,
poczuciem winy wpajanym od dziecka

Nie potrzebna im jestem, ale dobrze,
że podarowali mi własny kat,
własne szczury, gwiazdy.
Jestem szczęśliwa

Jestem szczęśliwa, choć nie rozumiem
jeszcze tych słów, które wypluwam jak ogień
z ust, które niegdyś ssały
bezduszną pierś matki

Jestem dzieckiem, które swym płaczem
rani istoty przyziemskie
i nie pozwala ojcu
spokojnie skonsumować meczu