Raz pod kasztanem, pod lipą,
Stoi nienowy fiat tipo.

Przy ogrodzeniu cmentarza,
Pod chmurką auto garaża.

Fiat tipo , tysiąc sześćset,
Ma w dziadku na postój miejsce.

Właściciel jest w auta tipie:
Zadbany lecz słabo zipie.

Brak rdzy, na klamkach nikiel,
Coś jednak nie tak z silnikiem.

Sto metrów i już się słania,
Pewnie komora spalania...

Spokojnie i nigdy gwałtem,
Jeździ sto metrów tym autem.

Przestawia je tylko o tyci,
Veni mu starcza i vici.

Życzliwi mówią, że w krótkim
Czasie postarzał się smutkiem.

Nikt nie wie o co tu chodzi;
On tylko. I samochodzik.

Co dzień do auta z wiaderkiem,
Wraz z nim, akcesoria wszelkie.

W ruch idą: gąbka, błyszczyki...
Rżą mechaniczne koniki.

Pył, kurz, na aucie uśmierca
Gąbka, w kształt , kolor serca.

W środku kabiny sterylnie
Apteczka na półce tylnej.

W niej, cała prawda o córce,
W jednej maleńkiej ampułce.

I cała prawda o żonie,
Bo ona, umarła po niej.


Toruń, kwiecień 2009