Gdy w tamte strony się zapędzisz
              Weź kwiatów wiązkę
              Ten wiersz pamięcią niech ci będzie
              I obowiązkiem

              W ziemi równinnej w ziemi nieżyznej
              Pokład prochowy
              Niezabliźniona dla nas blizna
              Nocne rozmowy

              U nich milczenie chaszcze wątłe
              Wstydu wypieki
              Niech im daruje Bóg te klątwę
              I cienie piekieł

              Znajda się kiedyś ludzie prości
              Odkryją ślady
              Przywiozą nam w podarze kości
              Wnuki za dziady

              Głaz przebaczenie głaz pokory
              Stawimy pospół
              Przegnać pomoże im upiory
              Nam ulży troskom

              Zanim nadejdzie czas otwarty
              Koniec urągań
              Gdy jedziesz weź wiązankę kwiatów
              Rozsiej z pociągu


              Napisane i rozpowszechnione
              w stanie wojennym 1981 r.
              (Ze zbioru: Moje prywatne rymowanie)