Gubię się pomiędzy myślami a słowami.
Błądzę, a kiedy odnajduję zamek, nie ma kluczy.
Zostały w innym śnie, ale do niego
także nie mam kluczy.
Pukam do drzwi na wszystkich korytarzach świata.
Otwierają tylko po to, by oznajmić, że śpią.
Ale i ja nie potrafię otworzyć się.
Mogę opowiadać anegdoty. Błyszczeć humorem.
Budować świątynię już nie. Dawno wyszedłem z miasta.
Teraz chodzę po pustyni. Ona jedna jest prawdziwa.
Naśladuję dobre rozwiązania,
które zasłania i tak fatamorgana.