W głowie mi się poprzewracało,
bo choć mam dużo, to wciąż mi mało.

Dużo mam biedy, marzeń, złości,
a tak malutko jest w tym radości.

Nędza zabiera wszystkie marzenia,
i jak zaraza się rozprzestrzenia.

Włazi w kieszenie, rani portfele,
pozostawiając resztek niewiele.

Narzekań słowa wciskają w życie,
trzymając ludzi w niemym zachwycie.

I utyskiwań zwiększając żale,
nie zostawiając nadziei wcale.

A złość...no cóż...jak przyczepiona,
do współistnienia z krzywdą stworzona.

Na grunt podatny trafia jak padnie,
zamęt straszliwy siejąc dokładnie.

Odpowiedź chętnie dać by się zdało,
czy to jest dużo, czy jeszcze mało.