Zamnkięty w przestrzeni ścian
marznę grzybem pijąc wódkę

ty jesteś w pudełku po prezentach
zobacz jaka ironia losu

jedyne co słyszę to brzdęk kieliszka
a twoje zielone trupy gałęzi
przesiąkają kolędami pijaczków nocnych
normalnych ludzi od poranka aż do wieczora

ja i ty trupy to są dwa

ja prawdziwego życia nie mam już
chyba że zapraszają mnie literaci
wtedy można popić za darmo i bawić się
w życie zwyczajnego poety

a potem znowu trzeba wracać
wtedy cię widzę na wysypisku
i kłaniam się bo jesteśmy tacy sami

Świąteczna styczniowa choinko