Wielki twórca - alkoholik
przy użyciu krówki wódki,
podczas pijackich swawoli
tworzy wciąż poemat krótki.

W szkle zamyka cały smutek,
by przy krzykach i oklaskach,
badać świat bez rozumu ogródek
ze wstydem o rozmiarach pierwiastka.

Później pełen nowych wrażeń,
w błogostanie, upojony,
zwiedza ląd nietrzeźwych marzeń.
Rano walczy z bólem głowy.

Niby zwykłe to igraszki,
a słowa Norwida skrywają,
te zbite o kant stołu flaszki
świadczą, że poeci poetami...
z reguły bywają.