Coś w tym musi jednak być,
bo myśl w głowie się pałęta.
Że by tak normalnie żyć,
trzeba przeszłość zapamiętać.

Dawnych dni przedziwne dzieje,
zapisane drukiem tłustym.
Jako to, co wciąż istnieje,
a nie bywa słowem pustym.

Wciąż poddawać pielęgnacji,
tulić niczym skarb odkryty.
I nie taić fascynacji,
czarem dawno już przeżytym.

Bo on zawsze będzie wracać,
niczym klisza gdzieś nagrana.
I wspomnienia nam wzbogacać,
chwilą która jest wciąż znana.

Cieszyć zechce tym widokiem,
co ulotny czasem bywa.
Lecz nie skryje sie przed wzrokiem,
choć pamięci czas upływa.

Coś w tym jest, i być też musi,
by umysłu dziwne stany,
do wysiłku tego zmusić...,
do powrotu w czas nam znany.