Pożegnajcie się, pożegnajcie się co prędzej z waszą piwniczką.

                                                                                                                   (M. Bułhakow)



okrutne są twoje historie - przebijasz w nich sworzniem
dziecięce kręgosłupy starców zwołujesz na wzgórza
choć pragnęliby zasnąć w drodze muszą się wspiąć po śmierć
na wierzchołek a kiedy wchodzą w chmurę - zaczyna padać deszcz

jakbyś umiał płakać nad ludźmi lub wiatr się podnosi
na znak ustawiasz armie chłopców naprzeciwko siebie
z czarnych rzędów liter wybierasz bohaterów zmieniasz
imiona by nie słuchali krzyku swoich dziewcząt

***

kto wie
dokąd za wierszem trafisz
czy będziesz umiał wrócić
jeśli cię zostawi na dnie stawu

albo w ścianie

kto wie
co z wierszem wejdzie do twojego domu
jak sobie poradzisz ze zmianą widoku
chichotem śladem stóp drzewem które
tu nigdy nie rosło

***

już jesteś gotowy by pójść do dziecięcego pokoju
pod wodą znajdziesz ukwiały ze snów zakazanych jak śmiech
na widok dawnych zabawek które wysypali zmarli
z kartonowych pudeł pełnych zdjęć będzie wolno ci zabrać

drewnianego żołnierzyka albo lalkę z dziurą w czole
przynieść Bogu do naprawy zostać i patrzeć mu w oczy
gdy inni schylają głowy póki nie wejdzie w człowieka
przypomnisz sobie rysunki jakich bali się dorośli

na powierzchni będą wolno sączyli słodkawe trunki
lepkość na języku przyjmą za przedsmak rajskiej nalewki
z kawiarnianego ogródka wyciągną szyje do nieba
albo rozłożą na stołach wiersze wykrojone z gazet

ze znajomymi wzorkami po brzegach - jeśli im oddasz
swoją opowieść - nazwą cię diabłem i spróbują zabić