"... by słodką klęskę
[...] czuł na karku"

Zbigniew Herbert, Głowa



jak kropelki krwi spływające z poręczy
odbijam się w płytkach schodów
śniegu czerniejącego od smogu jak hara na wargach

na wietrze czuć rok 1939 i
pierwszy stycznia w tlącym się niedopałku
zastygłym w zastygłych palcach

przepowiedzi tkwią we łbie
wymieniając się echami
żongluje nimi bezwiednie
gościunio bez pyska na smyczy

dupa zamarza w środku zwierciadła
demonicznie się kręci oś tarczy
jest czwarta rano i zamarzam

nie wiem co było
jakaś drypcia drepta bulwarem
nalicza czas sekundami stukając o bruk podkutą laską
lampy liczą minuty wyznaczając jej drogę
zaczyna się dzień i zaczyna się strach
nie wiem co będzie

przerywam zdrętwienie
pobiegnę zobaczyć
swoje puszczydło
w jej szklanych oczach

raz ostatni
ją wyszpuntować

pozabijać pająki
zetrzeć kurze
kurtyzany ze ścian
zamknąć okna

głuchonieme i przestrachane bo obryzgane drzwi