ta noc umrze
drżąca i blada
rozpuści się w świtaniu
przepadnie bez śladu
wschodzące słońce
już jej nie zobaczy
i nie wskrzesi
czy można wskrzesić to czego nie ma

nasze jasne dusze powrócą
wnikną w seksualne automaty
by patrzeć obojętnie
chorągiew przestrzeni
grzęznie w lepkich dymach
a łodygi deszczu
dręczą wielkie miasta
same z siebie
mętnieją wody przezroczyste
i skały najtwardsze
tracą swoje miano

gdzieś zrodził się wiersz
taka iskierka