jak zawieść

co tutaj powiem poezją nie będzie nawet Miłosz niepochylony
choć by wypadało ale jak się oddzielić kursywą od tygrysa
skoro ciągle głodny wiersza - nie nakarmię go historią
doprawioną do smaku paniom i panom
złaknionym niebywałego - bo wyrwie mi język
wróci we mnie potem umrze

nie wiem dlaczego zaczęłam tak drapieżnie
przecież chciałam pisać o śmieciarzu który odpędza rękawem muchy
wydobywa kijem głos z odpadków w ziemi grzebie
za głęboko żeby się mogło spodobać to co przynosi
na stół między porcelanę kładzie zamiast ciętych kwiatów
letnicy krzywią się na prozę ale próbują ją zmieścić w wazonie
żeby nie wpełzła między liście sałaty z przydomowej grządki

i nie wiem jeszcze dlaczego myślę o Izabeli Łęckiej
o tym jak stoi przed klatką z lwami
zdejmuje rekawiczkę i wsuwa dłoń między sztachety
zarumieniona od ekstazy


jak się wydać

trzeba wierzyć drzewom
tak mocno aż przyjmą uścisk
trącać gałęzie żeby ptak się odezwał

bywać w miejscach
za którymi tęsknią ludzie
patrzący przez okna

używać młynka do kawy
i palić papierosy dymiące na niebiesko
nie domykać drzwi
uchylać


jak się kończy

ostatni wiersz nawet się nie zająknie
że ślepnę postara się jak żaden
o płynność barw będzie obiecywał
nieustające eksplozje światła

zostanie przy mnie z litości
będę szukała innych po omacku