będę szanował te piękne chwile
choć już nie pamiętam było ich ile
one jak srebro i złoto dodają mi siłę
kiedy ma dusza choruje na grobową mogiłę

póżniej wycierpiałem wiele naście lat samotnie
w swej duszy świadomych cięrpień kościele
i nigdy nie odwruciłem głowy byłem na łaskę
zawsze gotowy ona spływała po mych policzkach
by w końcu nasycić me serce i pójść za głosem
na pola łąki i modlić się w przydrożnych kapliczkach

to już też mineło bo po tym wstałem jak posąg
w sile iłasce i chwale już nie cierpienia wyszedłem za
niemocy własnego cienia

teraz przechadzam się i te dwa czasowe światy
czasem przeglądam ani w tył ani na przód się nie oglądam
co było to będzie
co będzie to było ja to wiem i teraz to
już się skończyło