Czasem przychodzę na to wzgórze
- wkoło czerwcowa okolica,
na zboczu róże, dzikie róże,
tych róż zapachem się nasycam.

Schodzę wśród krzaki - tak ich dużo
i gałąź kwietną do ust tulę,
z bliska przyglądam się tym różom,
szukam dzikości - tej w tytule.

Znałem dziewczynę
- mówili o niej, że jest dzika,
że sama chodzi, że gdzieś znika.

Listopad wzgórze to przemienił,
owoce róży mrozem spalił,
tak całe zbocze wyczerwienił
jakby płonęło gdzieś w oddali.

Ta czerwień znów mnie tu zwabiła,
znów pośród krzaków się panoszę,
spragniony miąż czerwony spijam
by dzikiej doznać tu rozkoszy.

A ta dziewczyna?
Dałem jej kwiatek dzikiej róży
- ten kwiat to pretekst, długo służył.

Owoców smakiem się zachwycam
a dzikość to róż tajemnica.