Gdzie by nie spojrzeć powietrze
niesie każdy dzień w rozwidlenia.

Tu na piętrze mieszka uśmiech,
w szarych murach głaszcze psa,
gdy drży w burzy ze mną moknie,
nie skarży się liżąc rany w słońcu.

Czasem gryzie babie lato. Śmieje się
przed lustrem farbując włosy żona
ktoś pierwszy poślizgnie się w zimie
Mam twarde kolana - zgaszę znicz łzami.

Ciemność po swojemu wylicza entliczek
pentliczek czarna trumienka... bęc.