podchodząc do okien mogę
oczy sycić wiosny urokiem

wśród morza zieloności
haftowanej obitością żółtości
przez rozległy plac z krętymi ścieżkami
idzie pani z zakupami
dziadzio z wnukiem kroczy

wokół zamleczyła sie mnogość złocista
rozchyla ku słońcu oczyska
pręży się na łodyżkach
hołd oddając ziemi

brzydotę blokowiska skrywa
liściana toń zieleni
odcieniami w słońcu się mieni

wiosenna uroda widoków
pozwala nazwać wiosnę
najpiękniejszą porą roku

ja za te piękności
w podzięce do Stwórcy
w modlitwie składam ręce