medytuję cię
aksjomatycznie twierdząc, że masz duszę
chociaż pomiędzy nami toczą się separacje
zaistniał bezświat a ty w swojej psychofizycznej realności
budujesz szaniec.

nie otwieram oczu. nie ma mnie. szybuję bezcieleśnie.
senne powieki są ciężkie jak pustynna wydma.

sensualnie odbieram cię jednostkowo
ale nasze spotkanie się kończą.

w dążeniu do harmonii
manewruję pośród zewnętrzności
a przecież ważne są dla mnie długie godziny myśli
magia w oczach i dusza na dłoni.

okultystyczne reguły gry
alchemia miłości wiara w trzecie oko
zabarwiają moją sferę sensu.