przyjaźń jest jak drzewo,świeżo posadzone pielęgnujemy starannie

potem,gdy się rozrasta, cieszymy się jak dzieci,rozpiera nas duma

aż nagle zbyt duże drzewo nie pasuje do naszego ogrodu

nie widzimy już jego piękna, lecz tylko cień,który roztacza

przycinamy gałęzie jedną po drugiej, ale chcemy by rosło nadal

w końcu zapada wyrok, okaleczone i nie pasujące wycinamy...albo

wciąż pozwalamy mu rosnąć, cieszymy się jego pięknem i siłą

a ono oddaje nam wszystkie uczucia, chroni przed słońcem

broni przed wiatrem, łagodnym szumem usypia,daje tlen

i roztacza zapachy,jest z nami i długo po nas...

dąb, król drzew żyje tysiąc lat, będzie trwał i pamiętał

dzień,w którym małą sadzonkę delikatnie wkładaliśmy do ziemi