Już cię nie znam? Sobieśmy nie znani?

Łąki, w których brodziliśmy, znikają w pomroce.

Brązowa mgła. Stukot pracowitego dnia

zagłusza najsilniejszą tęsknotę.



Nad doliną, gdzie byłem szczęśliwy,

orzeł zataczał koła. Dziś stoi wypchany.

Chorowałaś na mnie i wyzdrowiałaś,

śmiejesz się, a we mnie otwierają się rany.



Wchodziliśmy w wieczność po omacku,

ślepi na świat, by odnaleźć świętojańską paproć

Brązowa mgła, niknące w oczach światło.

już mnie nie znasz? już siebie nie znamy?