Chwytamy się słów by z nimi
Umówić się na wieczność
Ze starej szafy wyjmujemy pługi przenośni
By zaorać wczorajsze porażki

Jak chleb wypieka się w nas
Gorycz przyszłości i osładza przeszłość

Modlimy się do spękanych rąk ojca
Do wiszącego nad łóżkiem obrazu
Z krwawiącym sercem w otwartej piersi Jezusa

Wychodzimy na pole
By w dłonie ujmować ziemię
I rozdrabniając ją jak czas
Siać aż po horyzont

Trzeba było zostać a nie za srebrniki
Wyruszać w świat a potem
Ukrywać się za kilkoma pochlebstwami
Wierząc że się nie zdradziło