Kruche gliniane naczynia
nie były pierwsze
odkąd jednak wychyliły się zanadto
upadły nieuchronnie
na tarczę czasoprzestrzeni
i stały się jako
najważniejsze zabawki

Kruche gliniane biedactwa
ciągle przelewają na siebie
wyniesiony sposobem skarb
i odwieczne pragnienie powrotu

Chociaż rajskie drzewa obrosły
tłuszczem historii i tradycji
otumanione dymem kadzideł
nadal rodzą owoce grawitujące
w nieodgadnionym porządku

Kruche gliniane nie wiedzą
gdzie szukać i jak budować
dlatego tłuką się bez sensu
na wspomnienie pierwszego obrazu
opada pył wojen i kataklizmów

Most łączący brzegi
strzelająca w niebo wieża
i nawet beztroski zakątek wytchnienia
gdzie palec Adama wydaje się bliżej
niż widział to Michał Anioł
wszędzie tam snuje się smuga cienia
ruszając fundamenty morza
obrywa glinianym uszy

Boli aż do dna