Poprute przez historię, zapomniane
krainy gdzie nie ma i nie było już dawno
żadnych aniołów
nawet tych, straconych

krajobraz przepojony suchym oddechem
piachu, ochry i małych dzieci, które czekają
na cud koptyjskich świętych

Tu nie ma życia jest tylko zapis na mapie
uporządkowane współrzędne - początek i koniec

Boimy się cienia własnych myśli
które zawsze są dobrze spreparowane, białe i humanitarne aż tak, by zakpić z samego Stwórcy

ale przecież sprawiedliwa śmierć obiecała nagrodę
za widnokręgiem zawsze będziemy mogli
jeszcze bardziej

bać się i bać