zamykanie drzew


zamykam drzewo po drzewie
bezszelestnie jak drzwi
pokoje śpiących dzieci

bezbronnie bezlistne
kruche zmarszczki kory rysunek
zastygłych lat pamięć pod palcami

a one zaczynają śnić stojąc
w pościeli z upadłego złota

zamykam drzewo po drzewie
jak książki słoneczne cieniste
stronice dojrzewających dni
drzemią rozdziały uwertury wiosny
zachwyty i cuda na pęki
szmaragdowe mgły rozpięte cierniami

kruchość konarów w szarpaninie wiatrów
natarczywych i szybkich jak szpaki
obudź-się-obudź-wstań-już-wstań
nieustanny szumny zgiełk

nie słyszą śpią
kołysanki
zamknięte tymczasem
w przedzimie


© Elżbieta
siedemnastego dnia grudnia 2010 roku