Nie ma już słońca i cienia, jak wtedy,
zniknęły budy z szyldami i ludzie,
nie poznajemy uliczek nad rzeką.


Ona została, musimy jej wierzyć
- to nasze miejsce, albo jego echo.
Więc posłuchajmy zanim zdoła uciec.


Czytamy wiersze, które pisze woda,
kładzie na falach swoje chłodne wersy,
ciche wyznania zapisane szyfrem.


Wierszem zostanie i nasza rozmowa
wplątana w trzciny i wieczorną ciszę,
chociaż umyka przy podmuchu lżejszym.