nie są mi obojętne
kolejne stemple
w lukach mej psychiki
gdy dukat zagłusza
rozsądku okrzyki
nauka życia
to wyłącznie złe nawyki
złapani we wnyki
własnych słabości
brniemy w losu zawiłości

pościg za tym co niedostępne
kolejne stemple
piętnują nam myśli
jesteśmy słabi głusi zawistni
dusi nas wszechświat
nadmiarem barier
na gumowych podeszwach
ku szczytom karier
gdzie myśli co dzień
zgłaszają awarię
biegniemy nieustannie
chcąc czegoś w zamian
wciąż w pocie czoła
by dociec prawdy
bo umiemy tylko kłamać

niemy dramat
za szczerości kurtyną
toniemy w banałach
zamiast je opłynąć
pomimo potęgi rozumu
mądrości czerpanych z księgi
gnębi nas widmo mitręgi
i znów czarne wstęgi
na finiszu włóczęgi
przybyszów
z utopii peryferii