Za wsią nikifor mieszkał
Samotnie w chacie
Nie miał koleżków
Ani przyjaciół
Sprawnie władał kozikiem
Strugał w świerkowym pieńku
Nie było lepszego przy nim
A drzewce to nie miękkie

Celebrował i pieścił
Panienką z dziecięciem przy piersi
Posadził Panią we wnęce
W glinianym murze chaty
Podziwiali cudzoziemce
Modlili sę do niej dziadki

Zawrzało na plebanii
Że z drzewa jest Pani
Usunąć usunąć świątka
Na stryszek lub do kata
Zawrzało na nikifora
Że się nie uporał

Znalazł się odlewnik
Z gipsu worem
To artysta pewny
Skończył do wieczora
Postawili kolorową
Na postumencie postać
Nowoczesną
Królową
Teraz taka ma stać
Niech się cieszy ludek
Po całodziennym trudzie

Płacze gipsowa Madonna
Bezbronna
Nie chce być modelką
Słodkim karmelkiem

Płaczą na swoją niedolą
Gipsowe Madonny
Ślę im ukłony
Ze świerku być wolą
Świerkowe nikiforowe
Piękne i zdrowe
Z dzieciątkiem przy piersi
Takie strugają najwięksi

Płacze świerkowa na stryszku
Łezki pachną świerczyną
Nikiforowi się przyśni
Też się smuci krztynę