choćby zwołały się przez ciemność
wszystkie moje rozrzucone milczenia
i odnalazły spisane kiedyś słowa
nie przeczytane a już zaniemówione
nie odnajdę czasu pierwszych nadziei
bo ślady wdeptane w kamień są śladami niczego
śladami samego śladu

dzikie baldachy chmur
przywloką czasem skądś strzępy jakichś myśli
i choć zdają się przeczuciem ważnej prawdy
przepływają zefirkiem przez głowę
jak gdybym to słyszał i czuł raz pierwszy
i zaraz miał utracić

nadchodzi jednak świadomość
że zbliża się czas utraty wszystkiego co kocham
a nieobecność tych którzy odeszli
zwyczajnie bez wstydu i strachu
tylko miłością podnoszę do obecności
poprzez sól jednej łzy
choćby tej tylko łzy

niechże więc będzie ten czas
dla wszystkich ten sam czas