Bajeczny czas

Potrafił dmuchać bombki z rozgrzanego krzemu. Traktował
ostrożnie gorącą masę, barwił, kształtował szczegóły
z pietyzmem, by zdobny nimi najwyższy w okolicy
srebrny świerk zaprosił przed drewniany dom.

Babcia szykowała świąteczne przysmaki. Ogromne,
tłuste szyszki oblepione ziarnem dary wyczekiwane
przez łakome sikory i zięby z pobliskiego lasu.
Ciocia Ula nerwowo zerkając w okno czesała dziewczynkę,
zaplatała cienkie dziecięce pasma, odświętnie upinała w koronę.
Ośmioletni urwis przyjechał na damce matki balansując
pod ramą, trenował poślizgi na rozjeżdżonej saniami brei .
Czekali na znak, na przyjazd furmanki pełnej skrzynek.

Małe dzieła sztuki spoczywały bezpiecznie w gniazdach z wiór,
by wkrótce zabłysnąć na rozłożystej choinie i wzbudzać zachwyt.
Dorośli gromadzili się przy drabinach, a dzieciaki piszczały podniecone.

Dziadek Ludwik, opatulony w barani kożuch siadywał na ławce
przed werandą, machał laską, dyrygował, huczał: Wyżej! Niżej!
A każdej ozdobie przygotował bajkę nie mniej frapującą
niż zapach babcinego ciasta dolatujący z kuchni

w tym czasie oczekiwania i cudów.