Widzę matkę z dzieckiem,
dziecko z okiem
zielonym jak trawa,
matka z okiem
czarnym
jak węgiel.

Śnię o dzieciństwie,

poczęciu,
nowej drodze.

Czyste, letnie niebo.

Dziecko z okiem
zielonym jak trawa,
matka z twarzą
jak śmierć.
Bez cienia nadziei.

Sen o marnej przyszłości,
koszmar
spleciony ze wspomnień.

Dziecko dorosło,

węgiel kruszeje
w sercu,
na płucach.

Co noc
śnię tą balladę na nowo,
budząc się,
zlany
potem,

płaczę.