Miał przyjaciół niewielu
Pozostał jeden
Obaj żyli bez celu
Czekając na Eden

Wspólne wiedli spacery
Z jednej jedli misy
Pan czasem gderał
Bo był urwisem

Ród jego mieszany
Przybłędy bez maści
Lubił pana kolana
Lat miał może trzynaście

W komórce mieszkali małej
Gdzie jedno legowisko
W zimie brakło opały
Marzł pan i psisko

Jednym okryci kocem
Przy sobie skuleni
Cieplej im było w nocy
Skroń przylega do skroni

Niemoc naszła na pana
Całkiem znienacka
Długi oczekiwana
Opustoszeje chatka

Gdy ju go nie stanie
Wyszepce do ucha
Ostatnie przykazanie
Do wiernego druha

Przychodzi na mnie kreska
Na kopczyku nie waruj
Nas obu dola pieska
O innego pana się taraj

Nie posłuchał porady
Skomle dniami z żałości
Daleki od psiej zdrady
Nie sypia i pości

Dniami pilnuje kopczyka
Gdzie pan leży głęboko
Z dala ludzi unika
Szkliste ma oka

W ziemi wykopał schowek
Tam stworzył siedlisko
Tu złoży kości i głowę
Chce być przy panu blisko

Znaleźli obcy ciało
Przysypali ziemią
Tyle z niego zostało
Obaj przy sobie drzemią