Tak
krucha jak francuskie ciasto
jest radość i nadzieja,
i tak świat kolorowy kruchy,
i wszystko w okruchy się kruszy
gdy-
moim oczom, w Twoje oczy,
wpatrzonym jak we wrota malowane,
choć na moment nie jest dane
ciepłe słowo, serca skłon.
Bo
wystarczy tylko chwilka-
drobna, że , aż tyci, tyci mała,
która śmiechu Twego nie zaszczyci-
już lawina smutków. Radość niczym.
A
wszystko to dlatego, że świat mi się kurczy,
że świat mi się rozszerza, w aurze Twej.
Bo masz magnetyczność taką, że
jesteś tylko Ty i ja, a reszta topi się we mgłach. I
chociaż
czasem tam- nawet gromada jest obok,
chociaż często, jest to duży nawet tłok,
co pomyślą to pomijam w myślach,
co powiedzą o nas- zapominam.
Tyś
wszystkiego jest przyczyna!
Tylko na to mą energię spalam, spinam,
by nie spłoszyć, by nie skruszyć
ciasta chętnej mi tyć duszy
Twej.