Nie ma pożytku z podróży

Co tu, to i tam

Wszędzie w istocie to samo

Usta złaknione chleba

Ręce spragnione liczenia

Jeśli piękno

To okupione cierpieniem

Cierpienie rzadko

Nagrodzone dziełem

Najczęściej - ból zbyteczny



Podróże to tylko

Wydarte z czasu momenty

Zbiór oddzielonych chwil

Dziobanie rozsypanych okruchów

Katedra i znów katedra

Wieża i znów wieża

Ktoś ocalony

Dla kogoś nie ma ratunku

I to właściwie wszystko,

Wszędzie

Kto jedzie ten nie trwa

Niedobry to wymysł

Podróże



Szczęśliwy kto czuwa przy ziarnie

Wpatrzony w jego

Najpowolniejszy ruch

Równy pozornej śmierci

I jest z nim

Gdy ono wznosi się źdźbłem

I jest wciąż z nim

Gdy ono dorasta do chleba

Szczęśliwy

Kto własnymi krokami

Wymierza swoje

Niezmienne kółko ziemi