jeszcze w starym domu
pod szkłem papierowy chrystus był
rozłożonymi szeroko dłońmi
pomagał wdowie zwijać przędzę
a jego serce owinięte cierniem
tak pięknie krwawiło z ramy
zasypiałem zbroczony
z utkwionym we mnie spojrzeniem

gdy kiedyś byliśmy sami
to i tak zawsze należeliśmy do
jakiegoś klubu samotnych serc
dobierając się do bluzeczek
w poszukiwaniu tętniącej piersi

dziś zabytkowym skalpelem
tnę skórę na wysokości mostka
unurzaną dłonią jak zbawca
wyciągam mięsień z rwącym staccato
puls słabnie wątek zanika

'stary dom
jawi mi się na kształt purpurowej kuli'