primavera to takie ładne słowo

daję ponieść się urokowi błota

we włosach wierzb. w narzeczu

przemawiają do kwitnących uszu



z primaverą świat jest teatrem

siadasz z nią w pierwszym rzędzie

nie wiesz, czy cię już pokochała

czy jednak odejdzie z innym

powiewem wyszepcze banalne

'nie kocham cię, bo wolałeś lipiec'



śle skrzydlatych posłańców

ćwierćnuty na pięciolinii wysokiego

napięcia przeciągasz do świtu

uprawiasz wczesne poranki

w strunach przemoczonych skrzypiec