Z mroku gotyckiego łuku
przebija wieża
Mariackiego kościoła

granitowe kamienie
polerowane deszczem
pobłyskują w świetle lamp

sprzedawcy bursztynów
zwijają swoje kramy
zagadując przechodniów

patrycjuszowski dostatek
wychyla się przedprożami,
rzygaczami z gardzielami
bestii na straży zła

które przeszło zostawiając
zgliszcza utrwalone
na starej pocztówce

melodia ratuszowych
kurantów wypełnia
zmierzch pokojem