za chwilę odjadę mam bagaż ze sobą
z ogrodu nadziei wyniosłem swój owoc

jak stary włóczęga zagubię się w mapach
na dworcach i w sercach kościołach i knajpach

z niechcianą piosenką jak z garścią banału
wyszukać znów pójdę prawdziwych kryształów

choć wielkich współczesnych to pewnie za boli
że we mnie nie znajdą odbicia swych roli

mam przecież wędrowny kręgosłup swych racji
bez szansy na miejsce pociągu dewiacji