trudno gwiazdkę odnaleźć na rubieżach oriona
żyć nadzieją że żądło podstępnego skorpiona
nie ukłuje śmiertelnie że smok zdoła pokonać
labirynty kosmosu i poczuje w ramionach

tę dla której opuścił smoczy świat zapomniany
czarne dziury omijał i docierał do granic
kosmicznego poznania mimo że białe plamy
układały się w obraz szarej fatamorgany

jaja węża zagadkę stanowiły dla smoka
inny świat w każdym z jajek pod błonami migotał
niewyraźny zamglony tylko oko proroka
zdolne byłoby dostrzec co przesłania powłoka

jak dokonać wyboru w którym świecie zamieszkać
by nikomu z ich dwojga nie zabrakło powietrza
i by gwiazdka już zawsze mogła czuć się bezpieczna
jedno jajo smok musi zniszczyć rozbić rozdeptać